Ik was een laatbloeier op veel fronten, maar op kaasgebied helemaal. Ja, ik lustte kaas, maar het liefst zo jong mogelijk. En dan natuurlijk graag dikke plakken op mijn boterham, op de tosti (zonder ham, toen al) of als blokje bij de borrel druipend van de mosterd. Maar ik hield niet van oude kaas, niet van belegen kaas. En ik haatte Zwitserse strooikaas uit zo’n geel kartonnetje. Dat spul oogde en rook of het in verrotte staat achter uit de voorraadkast was gehaald. Vond mijn moeder niet; het was gezond dus werd het in een dun laagje op een kleffe witte King Corn-achtige boterham met margarine gestrooid. Zwitserse kaas, boter en wit brood: nachtmerrie!

In de loop der jaren werd mijn liefde voor kaas sterker net zoals de smaak van de kaas sterker werd. Ik zwoor de jonge af, stonk ineens naar zweetsokken, en begon steeds meer te genieten van oudere soorten. Zelfs Franse blauwschimmels vond ik heerlijk!  Oh, en dan  kaasfondue. Echte goeie kaasfondue kon je me ‘s nachts voor wakker maken. Maar ja, toen besloot ik veganiste te worden. Bam! Weg kaas-trips! Afkicken werd het! Kouwe kalkoen! En dat viel niet mee als je het filmpje mag geloven (even door naar 4:33 min.). N.b. ondertussen zijn er weer een aantal kilootjes vanaf; wil ik gewoon even kwijt.

Maar goed, voordat ik dus veganiste werd, was er ook nog een ‘jong’ kaasje wat ik wel bliefde: mozzarella. Alleen die van de buffel en dan ook nog eens ‘goeie’, niet van die taaie kartonballetjes uit een zakje. Ik at het niet in een gewone salade, niet op een tosti, niet gesmolten. Ik at alleen goeie mozzarella in een Salade Caprese, met rijpe Italiaanse tomaten (liefst wilde) en heerlijke zelfgemaakte basilicumpesto op basis van olijfolie.

Maar goed, om een lang verhaal korte te maken: ik mis deze Caprese soms. Niet die uit een gemiddeld restaurant, die was (en is nog steeds vermoedelijk) gewoon niet te vreten, maar échte, met liefde gemaakte salade Caprese van met zorg gekozen kwaliteitsingrediënten. Dus ben ik op zoek gegaan naar een veganistische variant en ik heb er maar liefst twee gevonden! Eentje gemaakt met ‘rejuvelac (oerbier) en eentje met soja-yoghurt (ongezoete uiteraard). Vooralsnog plaats ik de laatste variant, gewoon omdat deze bereikbaarder is voor de meesten. Ik heb overigens geen van de varianten nog zelf uitgeprobeerd, maar ga dat zeker doen deze week. Is er iemand die eerder aan de bak gaat? Dan zou ik het op prijs stellen wanneer je me een e-mailtje stuurt met de resultaten en je oordeel.
Mocht mijn mozzarella lukken, dan wil ik me storten op mozzarella-fingers, je weet wel, van die gefrituurde kaassttengels. Maar eerst maar eens afwachten hoe of wat…

Geïnteresseerd in de oerbier-versie (dat werkt net zoals bij gewone yoghurt als pro-biotica)? Laat me dit dan weten, dan stuur ik je het recept toe.

Bron: Artisan Vegan Life

Share

Vegan mozzarella

By Helena Published: August 4, 2013

    Ik was een laatbloeier op veel fronten, maar op kaasgebied helemaal. Ja, ik lustte kaas, maar het liefst zo jong mogelijk. En dan …

    Ingredients

    Instructions

    1. Meng de yoghurt, cashewnoten, een halve cup van het water en zout in een blender tot homogene massa.
    2. Doe alles over in een bakje, en zet het, losjes afgedekt weg voor 12-24 uur.
    3. Meng tapiocameel erdoor.
    4. Meng de agar-agar en resterende halve cup water in een kleine steelpan. Roer goed! Dek af met een deksel, breng aan de kook en laat ong. 3-4 minuten zachtjes doorkoken!.
    5. Giet het yoghurtmengsel erbij en vermeng goed met een garde. Laat het mengsel gewoon doorkoken op matig vuur, roerend met een houten pollepel, net zolang tot het mengsel glad, glanzend en elastisch is.
    6. Bereid een grote kom met ijswater. Met behulp van een ijsbolletjeslepel (scooper), balletjes kaasmengsel in het ijswater leggen.
    7. 20-30 minuten in het water laten liggen tot de kaas stevig is.

    WordPress Recipe Plugin by ReciPress